Winnaars Gouden Zilveren en Bronzen Lambieck 2022

GOUD

Mary Smeets

We schrijven juni 2021. Nederland heeft zich eindelijk weer eens geplaatst voor een belangrijk voetbaltoernooi. Om onze jongens een warm hart toe te dragen en aan te moedigen tijdens het EK besluit Mary haar hele balkon te voorzien van oranje vlaggetjes. Dit doet ze op een nogal winderige, maar droge middag.
 
Als Mary haar balkon heeft omgetoverd tot een oranje paradijs, met vlaggetjes en slingers en andere toeters en bellen, wilt ze terug naar binnen. Juist op dat moment hoort ze een knal en waait de balkondeur met een grote klap dicht. Shit, denkt Mary en nu? Haar complete nagels heeft ze verkwanseld door, zonder resultaat helaas, als een gek aan de deur te trekken en te sjorre. Maar helaas, de deur gaf niet mee, en Mary had bijna geen nagels meer over.
 
Huub, de man van Mary, was net de hond aan het uitlaten. Dus hem kon ze ook niet roepen. En daarbij, als Huub wel op de bank had gezeten had hij niks gehoord want na een jaar of 40 zijn inmiddels alle kozijnen voorzien van dubbellaags HR++ glas. Huub was ergens achter hun huis op het grasveld de hond uit aan het laten. Ver kon hij niet zijn, want Moos, een grote bruine labrador liep mank.
 
Mary denkt, jaa.. wat moet ik nu doen? Zal ik dan maar van het balkon af klimmen? Ze waas zich aan ’t bedenken hoe ze dat dan ging doen, toen juist op dat de buurvrouw van een paar deuren verderop thuis kwam van ’t werk. Mary kent haar eigenlijk niet echt, want ze wonen er pas een paar jaar maar ze dacht, deze vrouw is mijn redding. HALLO HALLO roept ze naar de vrouw. Ze kijkt omhoog en Mary begint te zwaaien en zwaaien en roept kom eens ff hier. “Mijn man loopt hier achter ergens op het grasveld de hond uit te laten. Zou jij kunnen zeggen dat ik op het balkon sta en niet naar binnen kan. Je herkent hem aan een mank lopende labrador.”, zegt Mary.
 
De vrouw twijfelt even maar gaat toch op zoek naar Huub. Even later komt ze terug en zegt dat ze niemand heeft zien lopen die aan de beschrijving voldoet. “Huhhhh”, denkt Mary, en ze vraagt nog eens “ Weet je echt zeker dat je daar nergens een man met een manke labrador hebt zien lopen?” Hij kan echt niet ver weg zijn.
 
Weet je wat zegt Mary, loop anders maar naar binnen bij ons. De achterdeur is open, en kom dan maar naar boven richting de slaapkamer dan kun je de deur van binnen uit open doen. De buurvrouw kijkt nog wel een beetje vreemd maar denkt, ik zal haar toch maar helpen. Dus loopt ze achterom, en treft dan Huub in de kamer aan. Huub weet niet waar hij moet kijken. Staat de ineens een wildvreemde vrouw in zijn woonkamer. Dus die vrouw zegt tegen Huub, je vrouw staat opgesloten op het balkon. Laat haar daar maar staan zegt Huub daar staat ze goed. Dan heb ik er geen last van.
 
Huub besluit uiteindelijk toch om Mary te gaan bevrijden. En wat blijkt… Je mot niet trekken aan de balkondeur. Mary had er alleen maar even tegen hoeven te duwen en had ze, inclusief al haar nagels, gewoon weer binnen gestaan.

Jeffrey Wullems

Op een nazomerse dag werden een paar vrienden uitgenodigd door Jeffrey om lekker te gaan varen op de Maas. Ze besloten in Roermond een hapje te eten. De dames wilden net nog een dessert bestellen toen de buienrader aangaf dat er ruzie gemaakt zou gaan worden in de hemel. Het zou met bakken uit de lucht komen en de boot heeft geen goed afdak. Hup snel snel haastten ze naar de boot, Jeffrey met zijn uitermate fijne motoriek en man zonder angst en schaamte vaart hen richting de haven in Aldeneik.
 
Onderweg kwamen ze nog 1 groot obstakel tegen, de sluis van Roermond. Jeffrey sprak de mooie woorden: ‘Als de sluis zometeen open is, dan worden we nat. Als de sluis gesloten is dan worden we zeiknat tot op de poes.’ Bij de sluis aangekomen hadden ze het geluk aan de zijde, ze waren net op tijd. Waarop kapitein Jeffrey aan tante Nel vraagt om de boei alvast in het water te gooien…..
 
Vol overtuiging en met een immense kracht gooit ze de boei in het water, om er vervolgens vol verbazing achteraan te kijken dat deze boei heeeeeel rustig weg dobbert. Kapitein Jeffrey weet even niet meer hoe hij het heeft, maar bedacht zich direct de angst dat hij zeiknat tot op zijn onderbroek zou worden als hij die boei nog zou moeten gaan halen. Dus zei hij toen de legendarische woorden: ‘Ach, boeie, we kopen wel een nieuwe’.
 
Inmiddels was het boven de boot al redelijk losgebarsten en werden de eerste kledingstukken al nat. Toen ze in de haven aanmeerden kwam ’t inmiddels met bakken uit de hemel. De boot snel dicht gedaan, zeker neet op de manier hoe kapitein Jeffrey dit van tante Ricky heeft geleerd, en iederein staat op de kant, behalve de kapitein zelf. Kapitein Wullems, erg vermoeid na deze intense dag, verlaat met zeebenen zijn schip. Maar in al zijn enthousiasme om het schip zo droog mogelijk te verlaten komt hij strompelend de steiger op. Hij staat daar op die steiger wat zenuwachtig in zijn broekzak te grabbelen. Voor dat ze het door hebben zien de overige bemanningsleden en toeristen van de haven iets door de lucht vliegen. In vertraging zien ze dit object heel langzaam ’t water raken. Jeffrey duikt uit automatisme  plat op de steiger om te pakken wat er nu in de Maas aan het zinken is. De paniek die op dat moment uitbreekt bij de kapitein is onbeschrijfelijk. Dit was niet zijn trouwring, dit waren zijn autosleutels.
 
Dus met andere woorden: Wel op tijd terug in de haven, maar zonder boei en zonder autosleutels…. Ze besluiten de schoonouders op te bellen om ze op te laten halen, zodat ze thuis de reservesleutels van auto kunnen pakken. Ze wandelen op hun gemak richting de parkeerplaats om daar te wachten op hun taxi. Onderweg tretk de kapitein lijkbleek weg…. ’t Gezicht van kapitein Wullems wanneer hij in de haven zijn autosleutel in ’t water laat vallen… Priceless. Het moment dat hij beseft dat zijn huissleutel nog in de auto ligt… onvergetelijk. En zijn steun en toeverlaat in barre tijden, pap & mam, zijn een weekend weg naar het noorden van het land.
 
De nanny van vroeger van de kapitein wordt gebeld, gelukkig was ze nog wakker. Jeffrey legt haar het verhaal uit, waarop ze alleen maar antwoordde: ‘Wat ben je toch ’n K*TJONG’. Maar hij had geluk, hij mocht de sleutel op komen halen.
 
Hij dacht dat ’t ongeveer 5 tientjes zou kosten; en dan tellen we de benzine nog neet met want: Van de haven naar de nanny, van de nanny naar huis. Van thuis de sleutel niet kunnen vinden dus pap en mam opgebeld, die hem vierkant uit hebben gelachen. Van thuis terug naar de haven, daar de auto ophalen met de reservesleutel. Terug naar huis, om uiteindelijk alsnog een natte onderbroek te hebben. Eind goed al goed, zou je zeggen. Dit grapje kostte hem uiteindelijk ruim €450,-.

ZILVER

BRONS

Karian & Peggy Peeters

Oma Toos had het in de Corona tijd wat moeilijk en voelde zich af en toe wat eenzaam omdat sociale contacten beperkt moesten worden. Daarom hadden haar lieftallige dochters Karian & Peggy iets leuks voor Toos bedacht. Een fotolijst met daarin in een paar mooie, nieuwe foto’s van haar kinderen en kleinkinderen. Dan had Toos iets leuks om naar te kijken en voelde ze zich misschien wat minder alleen.
 
Karian zou dat allemaal wel even regelen en bestelde op internet het cadeau. Een leuke collage van foto’s, met een mooie lijst er om heen. En dat voor nog geen 60 euro. Dat was een koopje, zeker in Corona tijd toen de prijzen online de lucht in schoten. Karian woont in België, en ’t cadeau werd bij haar aan huis bezorgd. Mar Oma Toos, die woont in Weert.
 
Dee lijst moest dus van Karian in België naar Peggy in Weert zodat Peggy deze aan Oma Toos kon geveb. Via de post versturen zou dat al zo´n 15 euro kosten en dan zou het cadeau weer 25% duurder uitvallen. Dat vonden de dames te gek en toch wat te prijzig. Det mos goojekouper kinne. Na veel vijven en zessen besloten de dames om voor de goedkoopste optie te kiezen.
 
Karina zat in België, Peggy in Weert en de grens zat potdicht. Ze zouden het cadeau aan de grens aan elkaar overdragen en dan an Peggy ’t aanbieden aan Oma Toos. Ze voelden zich als smokkelaars die in vroegere jaren hun koopwaar over de grens probeerden te krijgen. Karian reed naar de grens in België en Peggy reed, met haar man, naar de grens in Nederland en daar troffen ze elkaar. Ieder aan hun eigen kant, gescheiden door betonblokken. In ‘n paar seconden was de lijst overgedragen. Daar hadden ze toch mooi 15 euro bespaard. Het was ook fijn om weer eens even bij te kletsen, door al die corona perikelen hadden de zusters elkaar ook al een lange tijd niet meer gezien. Och, wat waas dat fijn. Ze hadden een hele hoop te bespreken.
 
Al buurtend stonden ze aan de grens allerlei verhalen uit te wisselen, toen aan weerszijde de politie tijdens een grenscontrole kwam vragen wat de dames daar in godsnaam aan het doen waren!? Karian en Peggy vonden ’t mar onzin dat ze hier op aangesproken werden. Karian uit België stond in België en Peggy stond op Hollandse grond. Niks aan de hand dus!
 
Waat ze eveb vergeten waren was dat wij in Nederland allerlei maatregelen hadden zoals avondklokken, mondkapjees en de bekende anderhalve meter. En dat ze in België op dat moment zelfs in een volledige lockdown zaten. Blijf in uw kot, was daar de regel. En doe je dat niet!? Dan staat dat te boek als een criminele activiteit!
 
En zo was de prijs van ’t cadeau geen 60 euro meer, maar inclusief 250 euro boete voor het overtreden van de regels kwam het cadeau uit op een totaalprijs van 310 euro. Maar goed, wel 15 euro verzendkosten bespaard, dat is ook wat waard!