Lambieckavond Archief

Adri-Jan Stroeks

GOUD 2005

Het aanleggen van een zwembad is duur. Dus probeerde Adri-Jan Stroeks na zijn verhuizing naar Altweerterheide wat te bezuinigen op de werkzaamheden. Dat nou juist die bezuiniging hem de Gouden Lambieck opleverde voor de stomste streek van 2004, kon hij toen nog niet weten.

Een zwembadje graven stelt niet zoveel voor, dacht Stroeks. Dus begon hij zelf te graven en liet hij twee containers komen om de grond af te voeren. Eén voor de zwarte en één voor de gele aard. Vijf euro per kuub kost het afvoeren van de grond, maar dan ben je er ook voor altijd en eeuwig vanaf, redeneerde Stroeks. Gelukkig kreeg hij nog wel tijdig een waarschuwing van zijn buurman. Zorg dat je wat gele zand overhoudt, want je moet straks nog tegels leggen, zo was het advies. Drie weken lang stak Stroeks ieder vrij uurtje in het graven van zijn zwembad. Hij liet een paar kruiwagens gele zand achter voor de afwerking van het bad, en liet de containers afvoeren.

Toen het zwembad was geplaatst, bleek Stroeks echter enorm veel gele zand tekort te komen. Kortom: hij moest zand bijkopen. Het loonbedrijf dat eerder zijn containers afvoerde, liet weten dat dit totaal geen probleem was. Voor negen euro per kuub kon hij dezelfde gele zand terugkopen, dat hij eerder voor vijf euro per kuub liet afvoeren.

Jos Aendekerk

ZILVER 2005

De Zilveren Lambieck werd uitgereikt aan Jos Aendekerk, lid van de kapel Klink Klaor, die sinds 2004 ook een verhaal heeft waar hij op feesten en partijen goede sier mee kan maken. Na een avondje beugelen zagen Jos en zijn vrouw dat de ruiten van de auto dichtgevroren waren.

Gelukkig had Aendekerk een spuitbus met ruiten-ontdooier in de wagen liggen. Terwijl zijn vrouw al instapte, hanteerde Jos de spuitbus. Hoezeer hij ook spoot, de ramen ontdooide niet. En het goedje uit de bus begon aardig te stinken. Toen Aendekerk zijn spuitbus nader bestudeerde, zag hij dat hij een spuitbus met grondverf in handen had in plaats van de bus met ruiten-ontdooier.

Jac Hendrix

BRONS 2005

De stomme streek van Jac is van zo’n lange duur geweest, dat het begin van het verhaal ons zelfs terugvoert naar 2003. Toen kreeg hij zijn nieuwe leasewagen. Zijn auto stond namelijk om de haverklap onafgesloten op de oprit. Terwijl de trotse bezitter toch echt op het juist knopje van de afstandsbediening voor de centrale vergrendeling had gedrukt. De garage kon het probleem niet oplossen. Wel werden sleutels opnieuw gecodeerd, maar de wagen bleef met de nodige regelmaat onafgesloten op de oprit staan.

Hendrix besloot de buren eens te raadplegen. Zouden de auto’s misschien een afstandsbediening op dezelfde frequentie hebben? Het leverde niets op. Inmiddels was Hendrix de wanhoop nabij en ervan overtuigd dat iemand een grap met hem uithaalde. Hij bleef avondenlang posten voor het raam. Zonder resultaat. Terug naar de garage dus. De dealer verving alle sloten, maar het probleem bleef bestaan. En Hendrix zat met zijn handen in het haar.

Anderhalf jaar lang duurde zijn verbazing. En toen kwam de oplossing. Een oplossing die veel dichterbij lag dan Hendrix had durven dromen. In zijn eigen broekzak. Want daar zat de portemonnee met de reservesleutel. En op de momenten dat Hendrix ging zitten of ergens tegenaan leunde, werd het knopje van deze reservesleutel ingedrukt en was de deur van de leasewagen dus open.