Lambieckavond Archief

Marlon Smolenaers

GOUD 2009

De Gouden Lambieck was dit jaar voor Marlon Smolenaers, een gescheiden man die via Hyves in contact kwam met een vrouw uit Blerick. Na veel chatten en krabbelen werd Marlon uitgenodigd om naar Blerick te komen. Marlon was in de zevende hemel maar voorzag een probleem. De Opel Corsa van Marlon is namelijk niet voorzien van een tom-tom.

Dus moest hij de hele weg uitzoeken en vervolgens uit zijn hoofd leren, aangezien je al rijdende niet rustig kan lezen. Toen brak dé dag aan. Goed gekleed, haren in de plooi, schoenen gepoetst, bloemetje gekocht en daar ging Marlon richting Blerick. De reis verliep naar verwachting. De weg naast de Noordervaart, richting snelweg, na zoveel kilometer snelweg de afslag, rechtsaf. Hij draait de straat in …

bord midden op de straat. Straat afgezet. Wat nu? Geen tom-tom, geen kaart en geen plattegrond in de buurt te bekennen en hij wist alleen maar de weg die hij uit zijn hoofd had geleerd. Marlon keek de straat in, maar zag eigenlijk helemaal niks. De weg was niet open gebroken en er waren verder ook geen werkzaamheden te bekennen. Dus bord aan de kant, met de Corsa verder gereden, bord weer terug gezet en zo reed Marlon verder op zijn doel af.

Na een paar honderd meter te hebben gereden… zzzoooeeefff… links naast hem door en weer zzzoooeeefff… rechts naast hem door. Marlon kijkt, kijkt nog eens goed. Zijn dat twee wielrenners. Hij dacht: ‘Wat nu?’ Hij kijkt eens in de spiegel en ziet tot zijn grote schrik dat er een heel wielerpeloton achter hem zit.

Meteen een agent op de motor naast hem, die hem gebaart aan de kant te gaan. Dus draait Marlon zijn raampje open en zegt ‘Ik kan niet aan de kant want als ik gas geef rijd ik die twee wielrenners voor me ondersteboven en als ik rem, heb ik het hele peloton op de achterklep.’ Omdat Marlon niet aan de kant kon, kreeg hij de instructies om na een paar meter rechts af te slaan.

Meteen realiseerde hij zich dat hij dan nog steeds op de goede weg zou zitten. Dus eind goed, al goed. Marlon slaat rechts af, richting stoplichten waar hij netjes aansluit in de rij voor het rode stoplicht. Toen werd het groen. Het duurde en duurde en er kwam maar geen beweging in de rij.

Marlon begint al toeterend langzaam maar zeker te koken van woede want hij was door al het oponthoud aan de late kant. Vervolgens springt het stoplicht weer op oranje en dan op rood. Marlon’s hoofd had ondertussen dezelfde kleur aangenomen. ‘Gaan die prutsers een beetje mijn date om zeep helpen.’ Hij bedenkt zich geen seconde, stapt uit om eerdergenoemde prutsers te zeggen dat ze door moeten rijden. Maar wat zag hij toen hij naast de auto’s stond:

geen bestuurders. Stond hij achter een rij geparkeerde auto’s.

Carla Timmermans-Deelen

ZILVER 2009

Carla volgt als kapster, bijscholing in Eindhoven, samen met een collega. De afspraak is dat ze om beurten rijden en in september was Carla aan de beurt. Voor de zekerheid nam ze de tom-tom mee, zodat ze zeker wist dat ze veilig thuis zou aankomen. De cursus was klokslag 22.00 uur afgelopen en de terugreis werd ingezet.

Na 45 minuten (je kunt je afvragen hoelang je kunt rijden over Eindhoven naar Weert buiten de spitsuren) vraagt de collega maar eens voorzichtig: ‘Carla, weet je zeker dat we goed rijden?’ En vol vertrouwen wist Carla haar collega te overtuigen: ‘Ja hoor, de tom-tom geeft nog steeds aan dat we op de goede weg zitten.’

Na een uur rijden (ze hadden al lang thuis kunnen zijn) belden ze maar eens naar het thuisfront om te zeggen dat ze nog steeds op de goede weg zaten, te laten weten dat het thuisfront zich geen zorgen hoefde te maken én te laten weten dat ze op de Ring van Antwerpen zaten ?!?!? Na een paar kilometer over de Ring, vertrouwt Carla haar tom-tom niet meer en wordt besloten om toch richting Breda te gaan rijden.

Via de grensovergang Hazeldonk, richting Breda, richting Tilburg, met een tom-tom die inmiddels niks meer te zeggen heeft omdat hij uitstaat. Vervolgens richting Eindhoven en richting Maastricht. Weert ligt tenslotte op de weg naar Maastricht.

Met een diepe zucht rijden de dames, zo’n 2,5 uur nadat ze uit Eindhoven waren vertrokken, Weert in. Carla komt paars van gift thuis en beklaagt zich tegenover haar man over het waardeloze apparaat die ze toch écht goed had ingesteld op het ‘thuis-adres.’

Na controle door haar echtgenoot bleek dat het ‘thuis-adres’ het adres van Carla’s schoonbroer was, waar ze de zomervakantie door hadden gebracht. Om tijdens de vakantie op het vakantie-adres terug te komen, was het ‘thuisadres’ voor het gemak gewijzigd. Maar goed dat Carla op een gegeven moment haar gezond verstand heeft laten werken, want als ze was doorgereden was ze uitgekomen bij haar schoonbroer… in Spanje.

Bert Smeets

BRONS 2009

Bert deelt op zijn werk een kantoorruimte met een aantal dames. Dus is het van groot belang er goed uit te (blijven) zien om toch de nodige aandacht te krijgen. Voordat Bert naar zijn werk gaat, wordt de nodige aandacht besteed aan kleding, haren en een lekker geurtje.

Wanneer het een beetje goed weer is, gaat Bert op de fiets naar zijn werk om in vorm te blijven. Uiteraard zijn Bert’s dochters hiervan op de hoogte en dus kreeg Bert voor zijn verjaardag een prachtig cadeau: een bodylotion en badschuim met geurtje. Toen kwam de dag dat de nieuwe bodylotion gebruikt kon gaan worden en Bert hoopvol het kantoor binnen stapte op zoek naar de eerste complimenten.

Tijdens zijn pauze stapte Bert op zijn fiets om thuis een boterham te gaan eten. Maar toen het begon te regenen gebeurde er iets vreemds. Tot zijn schrik begonnen zijn armen en borst te schuimen. Bert ging harder fietsen om zo droog mogelijk thuis te komen. Maar hoe harder hij fietste, hoe harder zijn lichaam schuimde. Hij wis niet wat hem overkwam. Eenmaal thuis aangekomen, droogde hij zich goed af, maar tot zijn schrik (want hij had het Spaans-benauwd gekregen) bleef het schuim maar komen.

Hij ging op bed liggen en helemaal niks lekker belde hij zijn huisarts op en zijn werk om zich ziek te melden. Kort daarna kwam de echtgenote van Bert thuis, die zich eveneens verwonderde over de vreemde ziekte van Bert. Dus Bert’s vrouw ging een kijken wat er precies in de bodylotion zat. Dát was het moment dat ze erachter kwamen dat Bert niet de bodylotion maar de fles badschuim van hetzelfde merk had gehanteerd. De huisarts werd afgebeld en Bert? Die hoefde zich niet meer te douchen want dat was op de fiets al gebeurd.